jueves, 13 de mayo de 2021

Corro

" Corro,

pero en cada camino que tomo

me encuentro conmigo misma

escapando de mí.

Corro,
pero en esta huida
todo se parece a una atracción
de espejos,
y cada espejo me recuerda
que estoy huyendo.

Pero ahora sé
que estoy hecha de senderos;
y un día,
quizás,
un tropiezo me frene
y todos mis reflejos me abracen
como sólo yo podría hacerlo.

Estar perdida
te lleva a recorrer
todas las ciudades
que contiene tu cuerpo,
todos los universos
que contiene tu alma.
Una oportunidad
que aparece
cuando desaparece
el miedo.

Estar perdida,
es no poder ver
hasta que te ves."

Sara Búho 

jueves, 15 de abril de 2021


"No recuerdo el movimiento 

desde que el recuerdo 

me sujeta el corazón."

Sara Búho


sábado, 5 de diciembre de 2020

 "Coido que non entendas esta lingua. 

E está ben. 

Porque non quero que saibas

que estar contigo é ás veces como o brazo da miña nai enrolándome na toalla. 

Como comer a merenda na sombrilla

e soster o pan coas mans molladas. 

Vivir, 

coa barriga quente, 

con salitre nos beijos,

chuchando do non saber, do non importar

que vai despois disto. 

Co preciso pracer de non pensar en nada.

Co medo na outra punta da praia.

É igual

Igual 

que estar contigo

na cama."

Lúa Mosquetera

jueves, 22 de octubre de 2020

domingo, 23 de febrero de 2020

Leuven

Ya sé quién eres. Me ha costado definirte, encontrarme en ti. Creo que por fin lo he conseguido, y estoy lista.
Eres la mayor y gran experiencia de mi vida. Te llevo en mi ser, en mi corazón y en mi alma. En mi muñeca y muy pronto en la piel.
Me he perdido en ti, y contigo. Yo que me creía una experta en el amor, capaz de definir los ingredientes del desastre incluso con los ojos cerrados, me ha visto imbuida en un yo que no sabía que existía, con el que ahora tengo que convivir.
Eso ha sido lo más duro de ti, desencontrarme.
Entender que no sé cerrar etapas, que nunca lo he hecho, que esta es la primera vez que es efímero de verdad, y como ha dolido y duele.
Yo, que me creía experta en despedidas, me he dado cuenta que sólo encuentro fácil irme si puedo volver. Vida circular. Me da miedo lo finito.

Me has dado un año increíble, impresionante, inesperado e impredecible. Me he enamorado de ti y contigo. Aunque la pregunta es, ¿cómo no hacerlo?
Me has dado un año maravilloso, lleno de gente increíble, buenos momentos y muchas aventuras.
Sé que no ha sido todo flores y corazones entre nosotros, que hemos tenido varias crisis y, a veces, hemos necesitado un poco de tiempo  y distancia. Pero ha llegado el momento de perdonar(nos). Vas a vivir siempre en mí y siempre te voy a echar de menos.
Estoy intentando encontrarme de nuevo, contigo, una nueva versión de mí.
Gracias, Leuven.
Hasta siempre.

domingo, 20 de octubre de 2019

Humo

Solo sé vivir a contrarreloj
y nadar a contracorriente.

Cuento el tiempo hacia atrás,
por eso miro sólo hacia delante.

No quiero perder tiempo en el pasado,
aunque aparezca cada vez que sustituyo la huída,
por el reencuentro.

Intentamos hacer las paces muchas veces,
y terminamos como amantes intentando perdonarse,
queremos con el corazón,
pero al final,
sólo se queda en eso:
una paz que dura lo que duran los reencuentros.




domingo, 9 de junio de 2019

He tardado en entenderlo, 
pero he comprendido más tarde de lo que creía, 
y con la certeza de quien sabe lo que acarrean los amaneceres,
que cada vez que huyo
no es de algo, 
ni de alguien.
 
No voy en búsqueda de emociones, 
embarcándome en aventuras,
resolviendo misterios. 
No busco la adrenalina, 
de la caídas al vacío, 
tampoco expectativas realizadas, 
ni sueños sin cumplir. 

Huyo de mí, 
de un yo que no (re)conozco, 
de un yo que no comprendo
de un yo que ya no es seguridad, comprensión y cariño.
Huyo de un yo que ya no es hogar. 
 
Huyo de quien soy y de lo que no quiero ser.

El problema es que huir no te hace ser distinto, te hace ser cobarde.